شوهر ژاپني

اگر چه توی ژاپن مغازه خیلی کم پیدا می شه و معمولا همه از فروشگاه های زنجیره ای خرید می کنند٫ چند وقت پیش یه مغازه لوازم کار دستی پیدا کردم که توسط یه آقا و خانم که ظاهرا همسر بودند اداره می شد.

وقتی که توی مغازه چرخ می زدم آقای فروشنده راهنمایی می کرد. یه سوالی پرسیدم گفت صبر کن. بعد خانمه رو صدا کرد: مادر! مادر!

اول فکر کردم اشتباه  می کنم چون خانمه از خودش جوونتر بود اما به هر حال خودمو راضی کردم که خوب لابد مامانشه دیگه. تا این که فهمیدم که در ژاپن همسر ها بعد از بچه دار شدن همدیگر رو مامان و بابا صدا می کنند. یه جورایی یاد آقایونی افتادم که توی ایران از اتوبوس که پیاده می شن یه دفعه رو به خانم ها بلند می گن "محمد پیاده شو..."

به رفتار های آقایونشون بیشتر دقت کردم.

مثلا توی پارکینگ فروشگاه٫ خیلی از آقایون اصلا از ماشین پیاده هم نمی شن خانمه می ره خرید می کنه با کلی سبزی و میوه و ... به دست بر می گرده. اکثرا هم خانم ها به تنهایی خرید خونه رو انجام میدن.

دوستای ژاپنی مون می گن که توی ژاپن آقایون معمولا شام رو بیرون از خونه به همراه همکارانشون می خورند و از این که توی ایران این طور نیست کلی تعجب کردند و کلی بارک الله گفتند البته خانمه٫ نه آقاهه.

یا مثلا ما چند تا مهمون ژاپنی داشتیم٫ همسر گرامی بنده هم برای کمک رفتند که چیزی رو توی ظرفشویی بشورند و من کنار مهمون ها بودم یه دفعه همگی زدند زیر خنده. وقتی پرسیدم چرا؟ گفتند آخه این صحنه خیلی نادره!

اندر احوالاتشون یه موضوعه دیگری هم پیدا کردم. یه کلمه ای دارند که توی فارسی ترجمه مستقیم نداره به معنی این که وقتی آقایی ازدواج کرده از طرف کار برای ماموریت حتی چند ساله زن و بچه رو می گذاره و میره یه شهر دیگه. در این مورد ما کلی تعجب کردیم. تازه شوهر دوست ما که به مدت سه سال همسرش و سه تا دخترش رو رها کرده بود در مقابل همسرش فرمود که خیلی خوش گذشت٫ خیلی؛ به هیچ عنوان هم در مقابل نگاه های معنی دار ما و سکوت همسرش کوتاه نمی اومد و هی این جمله خوش گذشت رو تکرار می کرد.

یک مورد خیلی عجیب دیگه هم رفتن خانم ها با بچه هاشون به تنهایی برای گردش یا رستوران یا هر چیز دیگه ایه. مثلا یه خانم با دو تا پسر شیطونش با هم برای شام  به رستوران می رن و بابای محترم هم همراه همکارانشون شام میل می کنند.  یا همین دوست ما با دختر هاش برای تعطیلات  به مسافرت می روند و آقا تنها خونه می مونند. تازه یه خانم و آقای ژاپنی توی خونشون یک اتاق مشترک ندارند. هر کدوم توی اتاق خودشون می خوابند و بچه ها هم اگر کوچیک باشند با مامانشون هستند. من یاد قدیما می افتم که مرد ها بچه ها رو بغل نمی کردند.

راستی یاد دوست ایرانیمون به خیر که به وطن برگشتند٫ یادمه در یک مراسمی در مهد فرزندش که از والدین دعوت کرده بودند به عنوان پدر شرکت کرده بود٫ اما همه حضار مادر بودند و او بین چهارصد مادر گیر افتاده بود. یادمه می گفت دیگه مدیر مهد خطاب به همه نمی گفت پدران و مادران! فقط می گفت مادران! مامان همون فرزند کوچولوی ایرانی هم می گفت وقتی همسرش با بچه ها بازی می کنه خانم های ژاپنی انگشت به دهان می گن که عجب پدر خوبی!

بگذریم که این طور به نظر می رسه که تمام بار زندگی روی دوش زن هاست٫ از رفتار های مرد ها این طور برداشت می شه که حمایت عاطفی هم در کار نیست و این کم توجهی نه مثل خیلی مواردی که سراغ داریم به دلیل مشغله یا عدم اگاهیه که اصولا جزوی از فرهنگ خانوادگی اون هاست.

البته مسلما من به عنوان کسی که از فرهنگ و رسومشون خیلی چیز ها رو نمی دونم نمی تونم نظری بدم (که دادم)؛ اما خدایی بیخود نبود که یه خانم ژاپنی سی و چند ساله وقتی دوست ما ازش پرسیده بود ازدواج نمی کنی گفته بود اگر ژاپنی باشه نه اما اگر غیر ژاپنی باشه چرا!

.......................................................................................................................................

پی نوشت:  اصلاح می کنم که در نسل جدید خیلی از همسر ها همدیگر رو به اسم کوچک صدا می کنند اما در نسل قدیم گاه مرد ها زحمت گفتن مادر هم به خودشون نمی دهند و با یک کلمه "اوی" که شبیه همون اُی در ایران به نظر می رسه همسرشون رو خطاب می کنند. از وجود کلماتی مثل عزیزم و جانم و قربونت برم و فدات شم و این ها هم خبری نیست٫ نه این که باشه و به کار نبرند که دوست ژاپنی ما می گه در دایره لغات ژاپنی چنین کلماتی وجود نداره.  

/ 8 نظر / 14 بازدید
حمید

صد رحمت به مردای ایرانی بابا!

گلمريم

خيلی جالب بود. يک چيزهايی راجع به ژاپنی ها شنيده بودم ولی نه خيلی دقيق. پس بيخود نيست که انقدر با اشتياق زنهای ژاپنی، همسر مردهای ايرانی ميشوند. ضمن اينکه خيلی از مردهای ايرانی که خارج از ايران زندگی ميکنن همسرای ژاپنی انتخاب ميکنند. چون روحياتشون به ما نزديکتره و خوب هم سرويس ميدهند و تر و خشک ميکنند!

babak hashemi

shenide bodam ke japoni ha, mard salar tarin mardome donya hastan taze alan behtar shode, ghadima mesle inke ba shamshir zane ro nesf mikardan :))

مريم

خدا نصيب نکنه! نرگس يه سوال! خانم های ژاپنی خودشون می دونن چه خبره يا نه! مثلا فعالان حقوق زنانشون پس چيکار می کنن اگه وجود خارجی دارن!!؟

رضا تنها

سلام نوشته هايتان در باره فرهنگ زاپن خيلي جالبند البته اونجوري كه از دوستان در اروپا هم شنيده ام زنهاي ايراني به جز عده اندكي در دنياپادشاهي ميكنند امان از اين مظلوم نماييها

مريم فرهمند

شايد تقصير زن هاشونه که اينها اينقدر نخواستنی اند...نه؟

مهسا

چقدر مرد ایرانی رو بالا بردی مرد ایرانی خوبه چون مادر ایرانی تربیتش میکنه و مرد ژاپنی بده چون زن ژاپنی تربیتش می کنه